Funkcje tablicowe: inicjalizacja tablicy przy pomocy [...] lub array()? - Przegląd PHP #2
To kolejna część cyklu PHP review. Tym razem postanowiłem przyjrzeć się trochę bliżej funkcji deklarującej tablicę i temu, co się za nią tak naprawdę kryje. Z tego, co pamiętam, zapis array() był przez moich kolegów z pracy uznawany za przeżytek i nie powinno się go już używać. Aby się o tym przekonać, postanowiłem zaciągnąć repozytorium frameworka do refaktoryzacji i aktualizacji kodu PHP, czyli Rectora. No bo jakie narzędzie lepiej operuje na tablicach niż narzędzie do refaktoryzacji, które trzyma się najlepszych praktyk tworzenia i pisania kodu?
Kolejne głębokie zanurzenie w płyciznę
Ku mojemu zdziwieniu nie znalazłem zbyt wielu przykładów. Właściwie jedynym miejscem, w którym rzeczywiście została użyta funkcja array() – a raczej jej dokumentacja zalecająca, żeby jej nie używać :-) – była w frameworku Rector złota zasada dla LongArrayToShortArray
public function getRuleDefinition() : RuleDefinition
{
return new RuleDefinition('Long array to short array', [new CodeSample(<<<'CODE_SAMPLE'
class SomeClass
{
public function run()
{
return array();
}
}
CODE_SAMPLE
, <<<'CODE_SAMPLE'
class SomeClass
{
public function run()
{
return [];
}
}
CODE_SAMPLE
)]);
}
To daje do myślenia, zważywszy na to, że klasa LongArrayToShortArrayRector.php została umieszczona w pakiecie Php54. W wersji PHP 5.4 została dodana krótka składnia tablic. Od tamtej pory poleca się używać krótszej wersji zapisu tablicy.
To nadal nie odpowiada do końca na pytanie, jaka jest zasadnicza różnica pomiędzy wywołaniem array() a [ ]. A więc co naprawdę dzieje się za kulisami? W momencie odpalenia skryptu PHP trzeba najpierw upiec placek… Aby upiec placek, trzeba:
Stworzyć Abstract Syntax Tree, czyli placek
Tak naprawdę wystarczy zrozumieć AST - Abstract Syntax Tree. Jest to struktura drzewiasta, która jest konieczna, aby oddzielić proces kompilacji od parsera. Lexer zwraca tokeny, które później są przetwarzane przez parser zwracający strukturę AST, która następnie przechodzi kompilację i na świat przychodzi “placek” w postaci kodów opcode umieszczonych w opcache, a one później mogą zostać zrozumiane przez komputer jako ciąg wykonywalnych instrukcji. Aby dowiedzieć się więcej na ten temat, polecam obejrzeć poniższy materiał wideo:
Climbing the Abstract Syntax Tree - James Titcumb - Forum PHP 2017
No dobra, gdzie w takim razie występuje różnica pomiędzy [] a array()?
Pierwsza różnica, którą zauważyłem, była w kompilatorze. Można łatwo zauważyć, że zapis został rozdzielony na składnię długą oraz krótką.
#define ZEND_ARRAY_SYNTAX_LIST 1 /* list() */
#define ZEND_ARRAY_SYNTAX_LONG 2 /* array() */
#define ZEND_ARRAY_SYNTAX_SHORT 3 /* [] */
Oraz w przypadku walidacji przypisania:
static void zend_verify_list_assign_target(zend_ast *var_ast, zend_ast_attr array_style) {
if (var_ast->kind == ZEND_AST_ARRAY) {
if (var_ast->attr == ZEND_ARRAY_SYNTAX_LONG) {
zend_error_noreturn(E_COMPILE_ERROR, "Cannot assign to array(), use [] instead");
}
if (array_style != var_ast->attr) {
zend_error_noreturn(E_COMPILE_ERROR, "Cannot mix [] and list()");
}
} else if (!zend_can_write_to_variable(var_ast)) {
zend_error_noreturn(E_COMPILE_ERROR, "Assignments can only happen to writable values");
}
}
W kodzie PHP ma to następujące konsekwencje:
array($a, $b, $c) = [4, 5, 6]; // Błąd: nie można przypisać do array()
[$a, $b, $c] = [4, 5, 6]; // Poprawne
Szczerze, nie spodziewałem się spotkać takich kruczków w kompilatorze, ale jest to pewna znacząca różnica.
Kolejna różnica jest widoczna w tak zwanym Lexerze, w pliku language_scanner.l:
<ST_IN_SCRIPTING>"array" {
RETURN_TOKEN_WITH_IDENT(T_ARRAY);
}
<ST_IN_SCRIPTING>"["|"(" {
enter_nesting(yytext[0]);
RETURN_TOKEN(yytext[0]);
}
<ST_IN_SCRIPTING>"]"|")" {
/* Check that ] and ) match up properly with a preceding [ or ( */
RETURN_EXIT_NESTING_TOKEN(yytext[0]);
}
Jakie wnioski można wysunąć?
- W przypadku
[]lexer musi zwrócić dwa tokeny, a parser potem łączy je w odpowiednią strukturę. To wymaga więcej pracy w fazie tokenizacji i parsowania w porównaniu doarray(), gdzie lexer zwraca gotowy tokenT_ARRAY, a parser tylko przetwarza go jako jedno wyrażenie. Parser musi wykonać dodatkowe kroki i dokładniej przeanalizować kod, aby sprawdzić, czy to tablica. Zatem w przypadku[]parser musi dłużej analizować kod, gdyż odczytywanie struktur AST odbywa się znak po znaku, w odwrotnej notacji polskiej. - Wersja PHP bez opcache wymaga każdorazowego przetwarzania kodu w czasie wykonywania. Oznacza to, że każde wywołanie kodu w PHP, zarówno array(), jak i [], wymaga zwrócenia się do lexera i parsera w celu wygenerowania AST i opcodów.
- Dłuższy czas parsowania dla []: Ponieważ [] wymaga dodatkowej analizy przez parser (musi rozpoznać nawiasy), przetwarzanie zajmuje więcej czasu.
- Krótszy czas dla array(): Token
T_ARRAYjest prostszy do rozpoznania i parser nie musi przeprowadzać dodatkowej analizy składniowej. Proces parsowania jest szybszy dlaT_ARRAY, ale tylko, gdy nie używa się opcache.
No i kto by pomyślał, że żeby określić prawdziwą różnicę pomiędzy [] i array(), będę zmuszony wgłębić się aż tak bardzo w PHP? Wydaje się, że wywołanie array() nadal może mieć pewne zastosowania:
- kiedy za każdym razem kompiluje się kod bez dostępu do pamięci tymczasowej opcache, co jest raczej rzadkością.
- przy funkcji
eval(), w której opcache nie jest wykorzystywany.
Ważne linki
Podoba Ci się ten artykuł?
Oto kilka kolejnych artykułów, które mogą Ci się spodobać: